Gisteren stond ik in ons magazijn en zag ik iemand van het team een bestelling inpakken. Geen plastic bubbeltjesfolie, geen glimmend tape, geen piepschuim dat nog honderd jaar op een stortplaats ligt te wachten tot het ooit verdwijnt. Ik zag een kartonnen doos en een handvol mintgroene schuimpjes die om het product heen werden gestrooid, klaar om elke laatste centimeter ruimte op te vullen. Klein moment. Ik bleef er even naar staan kijken.
Want zo'n doosje lijkt niets bijzonders. Het is geen filmscène, geen persbericht, geen slogan op een billboard. Het is gewoon... verpakking. Maar in dat ene kartonnen doosje zit eigenlijk alles waar we als bedrijf voor staan.
Wat er precies in zo'n pakket zit
Laat ik het concreet maken, want "duurzaam verpakken" is een makkelijke term om te roepen en een stuk lastiger om echt te doen.
Om te beginnen: onze verzendenveloppen. Papier, met een structuurlaagje dat aanvoelt als bubbeltjesfolie maar het niet is, geen grammetje plastic aan boord. Daaromheen de iconen die we niet zomaar ergens op plakken: FSC-gecertificeerd papier, recyclebaar, geproduceerd met oog voor herkomst. Klein detail, maar we vonden het belangrijk dat je ook aan de buitenkant van het pakket al kunt zien waar het voor staat, nog voordat je het hebt opengemaakt.
Voor grotere zendingen, zoals onze bulkleveringen aan partners, gebruiken we ook honingraatkarton als vulmateriaal. En dat kopen we niet eens in, dozen die bij ons binnenkomen, versnipperen we zelf tot dat ruitpatroon. Karton dat op weg naar buiten iets terugkrijgt van de reis die het al gemaakt heeft, voordat het weer verder gaat. Het is een beetje magisch om te zien: een stapel oude dozen die door de shredder gaat, en er komt een flexibel, veerkrachtig kussen uit dat schokken opvangt zoals bubbeltjesfolie dat zou doen, maar dan volledig composteerbaar en zonder dat er een gram nieuw materiaal aan te pas komt.
Maar in de pakketjes die bij jou als klant op de deurmat vallen, zit vooral het andere deel van onze verpakkingsfilosofie: de schuimpjes. Die mintgroene sierlijke dingen die je misschien wel eens tussen je vingers hebt zien verkruimelen, die zijn gemaakt van zetmeel. Geen microplastics, geen eeuwenlange nasleep. Ze doen precies wat piepschuim ook doet: ruimte opvullen, product beschermen, niet meer en niet minder. Alleen verdwijnen ze wél weer uit de wereld als ze hun werk hebben gedaan.
De laatste laag, het tape en de stickers erop, hebben we zelf ontworpen. Niet ingekocht van een standaardrol, maar bewust bedacht: welke tekst, welke iconen, welke toon past bij een pakket dat van ons komt? Dat "Fragile"-patroon dat als een soort zachte golf over de doos loopt, is geen toeval. Het is hetzelfde soort aandacht die we in onze producten stoppen, alleen dan op de buitenkant.
Waarom we het ons soms lastig maken
Eerlijk is eerlijk: het zou makkelijker zijn om gewoon plastic te gebruiken. Goedkoper ook, sneller, minder gedoe met leveranciers die nog moeten wennen aan bio-afbreekbare materialen. Er waren momenten dit jaar dat we tegen praktische muren aanliepen, schuimpjes die niet op tijd geleverd werden, karton dat net iets minder stevig bleek dan gehoopt, tape die bij vocht toch losliet, ontwerpen die we drie keer opnieuw moesten laten drukken voordat de kleur precies goed was. Elke keer weer de vraag: gaan we terug naar het makkelijke pad, of zoeken we door?
We kozen steeds opnieuw voor doorzoeken. Niet omdat het slim is voor de marketing, hoewel we heus doorhebben dat "duurzaam" goed klinkt, maar omdat het niet meer dan logisch voelt. Wij verkopen producten die met de natuur te maken hebben. Het zou een beetje ongemakkelijk zijn als de verpakking daaromheen daar lijnrecht tegenin ging.
Klein begin, groter plaatje
De hennepplant zelf leert je dit eigenlijk al: hij groeit niet door zichzelf op te dringen, maar door zich aan te passen aan wat er nodig is. Water zoekt altijd de weg van de minste weerstand, maar bereikt uiteindelijk toch de zee. Zo voelt dit soms ook. Elke papieren envelop, elk vel honingraatkarton, elk zetmeelschuimpje, is op zichzelf een klein gebaar. Maar bij elkaar opgeteld, verzonden naar duizenden adressen, wordt het iets groters dan de som der delen.
We horen het ook terug van jullie. Mensen die een berichtje sturen omdat ze het waarderen dat er geen berg plastic in de kliko belandt na het openen van hun pakket. Mensen die de schuimpjes expres in een bakje water leggen om te kijken of het echt klopt wat er beloofd wordt (het klopt). Dat soort reacties raakt ons meer dan een goed omzetcijfer, al klinkt dat misschien gek uit de mond van een bedrijf.
Ook wat er níet in het schema past, hoort erbij: het honingraatkarton reserveren we bewust voor de grotere zendingen waar het echt nodig is, in plaats van het overal standaard te gebruiken. Minder materiaal inzetten dan zou kunnen, waar het kan, dat hoort net zo goed bij duurzaam denken als het kiezen van het juiste materiaal zelf.
Waar we naartoe willen
We zijn er niet. Er zijn nog stappen te zetten, in onze eigen keten, bij onze leveranciers, in hoe we transporteren. Maar we geloven niet in perfectie als voorwaarde om te beginnen. We geloven in de volgende stap zetten, ook als die klein is, ook als die soms duurder of trager uitpakt, ook als het betekent dat we ons eigen tape-ontwerp voor de derde keer terugsturen naar de drukker omdat het net niet goed genoeg is.
Dus de volgende keer dat er een envelop van ons op je deurmat valt of een doosje aan je wordt overhandigd: kijk eens goed. Het karton, het label, het tape met dat golfpatroon, het is geen toeval. Het is een keuze. Eentje die we elke dag opnieuw maken, gewoon omdat het klopt.
Met dank voor het meedenken, meeleven en meegroeien, Het DNH-team
